Το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη μετάβαση. Έπειτα από πολλά χρόνια κατά τα οποία σημαντικό μέρος της λειτουργίας του στηρίχθηκε σε συμβασιούχους εργαζομένους, προχωρά πλέον στη στελέχωσή του με προσωπικό σταθερότερης εργασιακής σχέσης. Η εξέλιξη αυτή είναι θετική, γιατί μπορεί να ενισχύσει τη διοικητική συνέχεια, την τεχνική επάρκεια και την καθημερινή λειτουργία ενός Ιδρύματος με ξεχωριστή σημασία για την Πάτρα και ολόκληρη τη χώρα.
Η θετική κατεύθυνση, όμως, δεν σημαίνει ότι όλες οι πλευρές του προβλήματος έχουν λυθεί. Εργαζόμενοι που επί χρόνια κρατούν όρθιες κρίσιμες υπηρεσίες του Πανεπιστημίου εκφράζουν ανησυχίες για τους όρους με τους οποίους θα συνεχιστεί η εργασία τους. Θέτουν ζητήματα ασφάλειας, μετακινήσεων, αξιολόγησης, πιθανών μονομερών αλλαγών και προστασίας όσων δεν εντάσσονται στο νέο σχήμα στελέχωσης.
Οι παρεμβάσεις του Τεχνικού και του Οικονομικού Επιμελητηρίου, όπως και οι τοποθετήσεις πολιτικών εκπροσώπων, δείχνουν ότι το θέμα έχει ξεπεράσει τα όρια μιας εσωτερικής διαφωνίας. Δεν αφορά μόνο μια διοίκηση και ένα σωματείο. Αφορά τη λειτουργία ενός μεγάλου δημόσιου ακαδημαϊκού θεσμού, τη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού με εμπειρία και τη σχέση του Πανεπιστημίου με την τοπική κοινωνία και οικονομία.
Το διακύβευμα είναι και αναπτυξιακό. Η εύρυθμη λειτουργία του ΕΑΠ επηρεάζει θέσεις εργασίας, επαγγελματικές συνεργασίες, ψηφιακές υποδομές και τη συνολική ακαδημαϊκή παρουσία της Πάτρας. Μια παρατεταμένη σύγκρουση μπορεί να προκαλέσει λειτουργικό κόστος, απώλεια τεχνογνωσίας και πλήγμα στην αξιοπιστία ενός Ιδρύματος με εθνική εμβέλεια.
Χρειάζεται, πάντως, προσοχή. Η στήριξη των εργαζομένων από θεσμικούς και πολιτικούς φορείς δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι οι νέοι όροι είναι παράνομοι. Αντίστοιχα, η μεγάλη ανταπόκριση στις νέες θέσεις δεν σημαίνει ότι κάθε ένσταση είναι αβάσιμη. Η αλήθεια δεν βρίσκεται στις εντυπώσεις ούτε στους αριθμούς, αλλά στην καθαρή παρουσίαση των όρων και στην τεκμηριωμένη συζήτησή τους.
Η λύση είναι θεσμική και πρακτική: η διοίκηση να εξηγήσει δημόσια και αναλυτικά τις επιλογές της, οι εργαζόμενοι να παρουσιάσουν συγκεκριμένα τις αντιρρήσεις τους και οι αρμόδιοι φορείς να συμβάλουν σε έναν ουσιαστικό διάλογο.
Το ΕΑΠ χρειάζεται σταθερότητα, αλλά και εμπιστοσύνη. Χρειάζεται νέο προσωπικό, χωρίς να απαξιωθεί η εμπειρία όσων το υπηρέτησαν επί χρόνια. Κυρίως χρειάζεται μια συμφωνία που θα προστατεύει ταυτόχρονα τη νομιμότητα, την αξιοπρέπεια της εργασίας και την απρόσκοπτη λειτουργία του Πανεπιστημίου.
