Η εικόνα που έκανε τον γύρο του κόσμου από την τελετή έναρξης στον Άραξο δεν ήταν αυτή που θα περίμενε κανείς από μια διοργάνωση που φιλοδοξεί να προβάλλει τη χώρα διεθνώς. Αντί για οργάνωση, ασφάλεια και επαγγελματισμό, κυριάρχησαν η προχειρότητα, οι επικίνδυνες παραλείψεις και, τελικά, ένα ατύχημα που τραυμάτισε δημοσιογράφους, εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τους υπεύθυνους.
Η πτώση της σκάλας – ενός βασικού στοιχείου υποδομής – δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «ατυχές περιστατικό». Πρόκειται για ξεκάθαρη ένδειξη αμέλειας και συστημικής αποτυχίας. Σε τέτοιες εκδηλώσεις, όπου παρευρίσκονται δεκάδες επαγγελματίες των ΜΜΕ και επίσημοι προσκεκλημένοι, η ασφάλεια οφείλει να είναι αδιαπραγμάτευτη, όχι μια τυπική διαδικασία που εξαντλείται σε χαρτιά και υπογραφές. Αντ’ αυτού, φαίνεται πως τα στοιχειώδη πρωτόκολλα είτε αγνοήθηκαν είτε εφαρμόστηκαν πλημμελώς, μετατρέποντας έναν χώρο φιλοξενίας σε εστία κινδύνου.
Οι τραυματισμοί δημοσιογράφων δεν είναι απλώς ένα «μεμονωμένο συμβάν». Είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας αλυσίδας λαθών: κακός σχεδιασμός, ανεπαρκής έλεγχος εξοπλισμού, πιθανή έλλειψη πιστοποιήσεων, ελλιπής εκπαίδευση προσωπικού και, πάνω απ’ όλα, απουσία ουσιαστικής λογοδοσίας. Ποιος έδωσε το «πράσινο φως» για τη χρήση μιας ασταθούς κατασκευής; Ποιος είχε την ευθύνη ελέγχου και συντήρησης; Υπήρξε τεχνική επιθεώρηση πριν από την εκδήλωση ή απλώς θεωρήθηκε ότι «θα αντέξει»; Και γιατί δεν υπήρξε πρόβλεψη για την αποτροπή ενός τόσο προφανούς κινδύνου;
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η διαχείριση μετά το περιστατικό. Σε ανάλογες περιπτώσεις, η άμεση ανάληψη ευθύνης, η διαφάνεια και η σαφής ενημέρωση αποτελούν βασικές αρχές. Αντί αυτών, συχνά παρατηρείται μια προσπάθεια υποβάθμισης του γεγονότος, μετακύλισης ευθυνών ή σιωπής. Αυτή η στάση δεν προστατεύει τους υπεύθυνους — αντιθέτως, επιτείνει την κρίση αξιοπιστίας.
Το πλήγμα, ωστόσο, δεν περιορίζεται στους τραυματισμούς. Το πραγματικό κόστος είναι η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Σε μια εποχή που κάθε εικόνα μεταδίδεται σε δευτερόλεπτα, το περιστατικό αυτό λειτούργησε ως αρνητική διαφήμιση διεθνώς. Αντί για μια άρτια διοργάνωση που θα ανέδειχνε τις δυνατότητες και τη φιλοξενία της Ελλάδας, το μήνυμα που στάλθηκε ήταν αυτό της προχειρότητας και της ανευθυνότητας. Και τέτοιες εντυπώσεις δύσκολα ανατρέπονται.
Δεν πρόκειται για «κακή στιγμή». Είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης νοοτροπίας: της υποτίμησης της πρόληψης, της χαλαρής τήρησης κανόνων και της επικίνδυνης βεβαιότητας ότι «τίποτα δεν θα συμβεί». Είναι η ίδια λογική που αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως κόστος και όχι ως επένδυση. Και αυτή η νοοτροπία, αργά ή γρήγορα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε τέτοια φιάσκα.
Η ανάγκη για απόδοση ευθυνών είναι επιτακτική. Όχι για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και να διασφαλιστεί ότι τέτοια περιστατικά δεν θα επαναληφθούν. Απαιτείται πλήρης διερεύνηση, σαφής καταγραφή ευθυνών και, κυρίως, ουσιαστικές αλλαγές στις διαδικασίες οργάνωσης και ελέγχου. Γιατί όταν η αμέλεια οδηγεί σε τραυματισμούς και διεθνή διασυρμό, η σιωπή δεν είναι επιλογή — είναι συνενοχή.
