Του Γιώργου Ηλιόπουλου, Διευθυντή Fineview.gr
Υπάρχει βέβαια και μια βαθύτερη νοοτροπία πίσω από αυτό. Η άρνηση κάθε προγραμματισμού αντιμετωπίζεται σχεδόν ως πράξη ελευθερίας. Οι κρατήσεις, τα χρονικά slots, η οργάνωση τραπεζιών θεωρούνται από κάποιους «καταπίεση». Σαν να απειλείται ο αυθορμητισμός μας αν χρειαστεί να λειτουργήσουμε με έναν στοιχειώδη προγραμματισμό.
Η ελληνική σχέση με την οργάνωση είναι, διαχρονικά, μια περίεργη ιστορία. Θέλουμε εξυπηρέτηση, θέλουμε ποιότητα, θέλουμε να βρούμε τραπέζι δίπλα στη θάλασσα Κυριακή μεσημέρι του Μαΐου, αλλά χωρίς να μπούμε στη διαδικασία να κάνουμε το αυτονόητο: μια κράτηση. Και όταν τελικά δεν βρίσκουμε θέση, φταίει πάντα η επιχείρηση. Ποτέ εμείς.
Η εικόνα είναι γνώριμη. Παραλιακή ψαροταβέρνα, ασφυκτικά γεμάτη, οικογένειες με μικρά παιδιά να ψάχνουν τραπέζι τελευταία στιγμή, εκνευρισμός, παράπονα, μουρμούρα. Κι όμως, κανείς δεν σκέφτηκε να πάρει ένα τηλέφωνο από την προηγούμενη μέρα. Λες και η ιδέα του κυριακάτικου φαγητού γεννήθηκε ξαφνικά, την ώρα της βόλτας.
Υπάρχει βέβαια και μια βαθύτερη νοοτροπία πίσω από αυτό. Η άρνηση κάθε προγραμματισμού αντιμετωπίζεται σχεδόν ως πράξη ελευθερίας. Οι κρατήσεις, τα χρονικά slots, η οργάνωση τραπεζιών θεωρούνται από κάποιους «καταπίεση». Σαν να απειλείται ο αυθορμητισμός μας αν χρειαστεί να λειτουργήσουμε με έναν στοιχειώδη προγραμματισμό.
Μόνο που η εστίαση δεν λειτουργεί με ευχές. Μια επιχείρηση πρέπει να γνωρίζει πόσους ανθρώπους θα εξυπηρετήσει, πόσες πρώτες ύλες θα προμηθευτεί, πώς θα διαμορφώσει τον χώρο της, πόσο προσωπικό θα χρειαστεί. Η κράτηση δεν είναι ιδιοτροπία. Είναι εργαλείο οργάνωσης και τελικά καλύτερης εξυπηρέτησης για όλους.
Κι όμως, στην Ελλάδα συχνά αντιμετωπίζουμε την οργάνωση περίπου ως προσβολή. Αντί να αναρωτηθούμε γιατί δεν προνοήσαμε, καταφεύγουμε εύκολα σε αρνητικές κριτικές και επιθετικά σχόλια για την επιχείρηση που «τόλμησε» να δουλεύει με κανόνες.
Το παράδοξο είναι ότι όσοι απορρίπτουν τις κρατήσεις, συνήθως καταλήγουν να περιμένουν μία ώρα όρθιοι κάτω από τον ήλιο ή εάν κάτσουν να φάνε μετά από μια ώρα και με αμφίβολες τις επιδώσεις της κουζίνας ως προς την ποιότητα. Δηλαδή ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι θέλουν να αποφύγουν.
Η οργάνωση δεν είναι εχθρός της ελευθερίας. Είναι ένδειξη σεβασμού προς τον επαγγελματία, προς τον χρόνο των άλλων, αλλά και προς την ίδια μας την οικογένεια. Γιατί τελικά, ένα απλό τηλεφώνημα μπορεί να γλιτώσει πολύ περισσότερη ταλαιπωρία απ’ όση νομίζουμε.
