ΤΗΣ Κατερίνας Γρ Σολωμού,
Καθηγήτρια Ιατρικής Πανεπιστημίου Πατρών
Ο κ. Μητσοτάκης, με την ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, επιχειρεί για ακόμη μία φορά να απαξιώσει τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, αποφεύγοντας να απαντήσει στην ουσία. Θεωρεί υπερβολικό ένα μέτρο που δίνει τη δυνατότητα στους νέους να μετακινούνται δωρεάν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, ανακουφίζοντάς τους από ένα καθημερινό οικονομικό βάρος.
Στο πεδίο της οικονομίας, η εικόνα είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική. Η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει ως αδύνατες ή ανέφικτες προτάσεις που η ίδια, με τους δικούς της υπολογισμούς, έχει ουσιαστικά επιβεβαιώσει. Όταν όμως έρχεται η ώρα των πραγματικών συγκρίσεων, των φόρων, των κρατήσεων και των ποσών που τελικά φτάνουν στις τσέπες των συνταξιούχων, η αριθμητική χάνεται μέσα σε πολιτικές αλχημείες.
Όσο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η πραγματικότητα είναι πλέον αμείλικτη. Το αφήγημα περί διαχρονικών παθογενειών και συλλογικών ευθυνών δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τη σημερινή κυβέρνηση. Οι υποθέσεις που βρίσκονται υπό διερεύνηση είναι έργο των αρμόδιων αρχών και της Δικαιοσύνης, η οποία είναι αποκλειστικά αρμόδια να αποφανθεί για την ύπαρξη και την απόδοση τυχόν ποινικών ευθυνών.
Η κυβέρνηση, όμως, οφείλει να δώσει σαφείς απαντήσεις για τις δικές της πολιτικές και διοικητικές ευθύνες και για όσα συνέβησαν στον Οργανισμό επί των ημερών της. Παραμένουν κρίσιμα πολιτικά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησε και εποπτεύθηκε ο ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και για τις επιλογές που έγιναν στη διοίκησή του. Σε αυτά οφείλει να απαντήσει με στοιχεία, διαφάνεια και θεσμική υπευθυνότητα, αντί να επιχειρεί να διαχέει τις πολιτικές ευθύνες στο παρελθόν.
Η χώρα χρειάζεται λογοδοσία και ανάληψη πολιτικής ευθύνης. Δεν χρειάζεται επικοινωνιακά τεχνάσματα ούτε προσπάθειες μεταφοράς των ευθυνών σε άλλους. Η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη έχει τον θεσμικό ρόλο να διερευνά και να κρίνει τις υποθέσεις που βρίσκονται ενώπιόν της. Η πολιτική ευθύνη, όμως, δεν μπορεί να μετατίθεται ούτε να συγχέεται με την ποινική ευθύνη.
Οι πολίτες περιμένουν καθαρές απαντήσεις για τις επιλογές και τις πράξεις της διακυβέρνησης.
Γιατί η αλαζονεία μπορεί να επιχειρεί να κρύψει τις ευθύνες. Δεν μπορεί, όμως, να τις διαγράψει.
