Είναι γνωστό ότι η ανοχή της Δημοτικής αρχής της Πάτρας έχει μετατρέψει το Μέγαρο Λόγου και Τέχνης, το Δημαρχείο, ακόμη και τον«Απόλλωνα» στο κέντρο της πόλης σε κέντρα υποδοχής κάθε είδους και απίθανου περιεχομένου.
Όσο αφορά το Μέγαρο Λόγου και Τέχνης, βρίσκεται ανάμεσα στα λίγα σημαντικά νεοκλασικά κτίρια που υπάρχουν ακόμη στην πόλη, και αν μη τι άλλο, αξίζει της πρέπουσας προσοχή και συντήρησης εκ μέρους της πολιτείας και σε καμία περίπτωση την παραμέληση και απαξίωση του, όπως είδη συμβαίνει.
Η εικόνα, η οποία σίγουρα δεν παραπέμπει σε μια σύγχρονη πόλη που σέβεται την αισθητική της και τον μνημειακό της πλούτο, τείνει να γίνει πλέον συνήθεια καθώς οι συνεχείς διαμαρτυρίες απορρίπτονται στον κάλαθο της πλήρους αδιαφορίας της Δημοτικής Αρχής για την ενόχληση πολιτών, συλλόγων, αρχαιολόγων και άλλων διαφωνούντων με τη συγκεκριμένη κατάσταση.
Για την ιστορία, θα πρέπει δε να επισημανθεί, ότι η χρήση του χώρου ως βάση ανάρτησης πανό, δεν έχει να κάνει με την ανάγκη ελεύθερης έκφρασης στο πλαίσιο μιας ευρείας αντίληψης πλουραλισμού, αλλά αφορά σχεδόν κατ΄ αποκλειστικότητα συγκεκριμένη πολιτική εκπροσώπηση, αυτή του ΚΚΕ και των διαφόρων οργανώσεών του. Αν πχ. ζητούσε η ΔΑΠ να αναρτήσει πανό στο Δημαρχείο θα της δινόταν άδεια; Η απάντηση είναι προφανής.
Προκαλεί αν μη τι άλλο εύλογο προβληματισμό η εμμονή του Δήμου Πατρέων να αντιμετωπίζει τα νεοκλασικά κτίρια της πόλης ως ιδιοκτησία του, αλλά και η διάθεση του να στρέφεται ενάντια ακόμη και σε διοργανώσεις τις οποίες «συνυπογράφει», όπως έγινε το βράδυ του Σαββάτου κατά την διάρκεια της συναυλίας Welcome to UP 2024 με την ανάρτηση γιγαντιαίου πανό, προκειμένου να επικυρώσει τον ρόλο του ως εκφραστής των θέσεων του πολιτικού του χώρου, χρησιμοποιώντας ως… ταμπλό την πόλη.
Ανάμεσα στην Πάτρα και το πανό, δεν είναι δυνατόν να επιλέγεται μονίμως το πανό.
