Κριτική παράστασης: Γιώργος Ηλιόπουλος
Η παράσταση θα ξεκινούσε σε μια και πλέον ώρα, όμως η ουρά έξω από το Θερινό Δημοτικό Θέατρο της Πάτρας, δίπλα από το Παμπελοποννησιακο Στάδιο, ολοένα και μεγάλωνε. Ήδη εκατό άτομα είχαν συγκεντρωθεί απέξω, αψηφώντας τη ζέστη και την ορθοστασία, για να μπουν έγκαιρα και να εξασφαλίσουν μια καλή θέση. Η «Μήδεια», με πρωταγωνίστρια την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, είναι μια παράσταση που κάθε σπουδαστής θεάτρου οφείλει να παρακολουθήσει. Για να το πω ξεκάθαρα για ποιο λόγο πρέπει να πάει κάποιος να τη δει: Ήταν η μοναδική παράσταση στην οποία ένιωσα ανατριχίλα, κι αυτό νομίζω τα λέει όλα.
Το βλέμμα της Καραμπέτη
Μια Καρυοφυλλιά Καραμπέτη που, μόνο από το βλέμμα της, καταλάβαινες πολλά για το τι την έσπρωξε στην ειδεχθέστερη πράξη που μπορεί να διαπράξει κάποιος: να σκοτώσει. Και σε πόσο αιώνιο σκοτάδι βυθίζεται όταν μάλιστα σκοτώνει τα ίδια της τα παιδιά. Επιβλητική, καθηλωτική, τραγική, κατέδειξε με το παίξιμό της για ποιο λόγο πλέον καταγράφεται ανάμεσα στις τρεις καλύτερες Μήδειες του ελληνικού θεάτρου, μαζί με την Ειρήνη Παπά και την Κατίνα Παξινού.
Δεν χρειάζονται αναλύσεις για τη συγκεκριμένη τραγωδία του Ευριπίδη σε σχέση με τον έρωτα, το πάθος, την τύφλωση, τη ζήλια και την προδοσία. Ο σκηνοθέτης Nikita Milivojević κατάφερε να παγώσει τον χρόνο με τέτοιο δεξιοτεχνικό τρόπο και με τα κατάλληλα σκηνικά βεβαίως, ώστε η συγκεκριμένη παράσταση να μπορεί άξια να σταθεί στο σήμερα. Μια ιστορία γραμμένη πριν από 2.457 χρόνια, η οποία, μέσα από την ερμηνεία, συνομιλούσε με το παρόν.
Ένα σύνολο στο ύψος του ρόλου
Εξίσου καθηλωτική η Ρένη Πιττακή στον ρόλο της Τροφού, σαν μια ηθοποιός που ξεκλείδωσε τον χρόνο και ήρθε από το παρελθόν. Αυτό που έβλεπε κανείς στη σκηνή είναι η μοντέρνα Μήδεια να συνομιλεί με μια ηθοποιό που θα μπορούσε να έχει σταθεί στην Επίδαυρο τις πρώτες δεκαετίες του ’50. Εξίσου συγκλονιστικός ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος στον ρόλο του Ιάσονα, ο οποίος, μέσα από ένα ρεσιτάλ ερμηνείας, κατέδειξε τι σημαίνει για έναν γονιό να χάνει το παιδί του.
Ο Τάσος Σωτηράκης, στον ρόλο του Αιγέα, λειτούργησε ως η ήρεμη δύναμη της παράστασης και υπήρξε από τις καλύτερες εμφανίσεις της βραδιάς. Ο Άρης Λεμπεσόπουλος έδωσε το δικό του στίγμα ως Κρέων, προσεγγίζοντας τον ρόλο με προσωπικό χαρακτήρα.
Το συμπαγές σύνολο των δώδεκα ηθοποιών του Χορού δεν λειτούργησε απλώς ως αφηγηματικός μηχανισμός, αλλά ως ενεργός δραματουργικός πυρήνας της παράστασης. Η ζωντανή μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού διαπερνά την εξέλιξη του έργου σαν ένας δεύτερος, αόρατος πρωταγωνιστής, ενισχύοντας διαρκώς την αίσθηση της τραγικής αναπόδραστης μοίρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η συγκεκριμένη παράσταση είναι sold out σε όσα θέατρα παίζεται. Πρόκειται για μία από τις πιο ιστορικές παραστάσεις που οφείλει να δει κανείς, αν θέλει να έχει άποψη για το αρχαίο ελληνικό θέατρο, κυρίως όμως για το συγκεκριμένο ρόλο…
