Μια σιωπηλή, τρυφερή ιστορία που για χρόνια επαναλαμβανόταν στη Ναύπακτο, έφτασε σήμερα στο πιο συγκινητικό της τέλος. Η πάπια που είχε το «σπίτι» της στον χώρο του δήμου, εκεί όπου βρίσκονται και οι υπόλοιπες πάπιες στο Γρίμποβο μπροστά στον κήπο του Ξενία , συνήθιζε κάθε χρόνο να ακολουθεί τη δική της γνώριμη διαδρομή. Άφηνε το Γρίμποβο και κατευθυνόταν στην αυλή του διάσημου Ναυπάκτιου ζωγράφου Γιάννη Αρτινόπουλου, για να γεννήσει τα αυγά της, σαν να είχε επιλέξει αυτό το σημείο ως το πιο ασφαλές και οικείο καταφύγιό της. Ένα μικρό θαύμα της φύσης που είχε γίνει συνήθεια. Μια παρουσία που κάθε άνοιξη έφερνε μαζί της ζωή. Σήμερα το πρωί, ακολούθησε ξανά την ίδια πορεία. Πέταξε από τον φάρο, διέσχισε τη γνώριμη διαδρομή και έφτασε στην αυλή… όχι όμως για να αφήσει αυγά, αλλά για να αφήσει την τελευταία της πνοή. Πλησίασε ήρεμα τη σύζυγο του ζωγράφου κ. Αρτινόπουλου κ.Κατερίνα Σάββα , σαν να ήξερε. Εκείνη την πήρε στην αγκαλιά της με στοργή, και μέσα σε αυτή την αγκαλιά, ήσυχα και γαλήνια, η πάπια «έφυγε». Η συγκίνηση ήταν μεγάλη. Γιατί δεν ήταν απλώς ένα ζώο. Ήταν μια μικρή συνήθεια χρόνων, μια σιωπηλή σχέση, μια επιστροφή που κάθε χρόνο έδινε νόημα σε μια απλή αυλή δείχνοντας οτι τα ζωα καταλαβαίνουν και αγαπούν τους ανθρώπους που τα φροντίζουν.
Διαβάστε ακόμη
Ακολουθήστε μας
Γίνετε μέλος
