Είναι φανερό ότι το θέατρο είχε λείψει από τις ζωές των Αθηναίων και σε αυτό συνηγορεί και το κατάμεστο επί δύο συνεχόμενες μέρες θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, από όπου ξεκίνησε το θεατρικό του ταξίδι το γνωστό αριστούργημα του Σαίξπηρ, Οθέλλος, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη.
ΣΑΙ
Ο Γιάννης Μπέζος, ο Αιμίλιος Χειλάκης, η Μυρτώ Αλικάκη έχοντας στο πλάι τους μια αξιόλογη ομάδα ηθοποιών, δίνουν σάρκα και οστά σε ένα από τα πιο γνωστά έργα του Σαίξπηρ, με τον κόσμο τελικά να διαψεύδει όλους εκείνους που επιμένουν να ξεχνούν το λαϊκό εκτόπισμα των έργων του Άγγλου συγγραφέα.
Ο σκηνικός χώρος του Αιμίλιου Χειλάκη με κινούμενα γράμματα να δημιουργούν λέξεις την ώρα της ιστορίας και οι φωτισμοί της υπαίθριας σκηνής του Νίκου Βλασόπουλου, κατάφερναν διαρκώς να δημιουργούν άρτιες φωτογραφικές εικόνες στο θεατή που με φόντο το φυσικό βράχο του θεάτρου στο βάθος, δημιουργούσαν την αίσθηση μιας πιο ρεαλιστικής ιστορίας που συμβαίνει κάπου παράλληλα με τη δική σου ζωή.
Σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά η πρωτότυπη μουσική του Δημήτρη Καμαρώτου , που σαν μαγικό χαλί , ντύνει σχεδόν όλο το έργο και καταφέρνει να γίνει η αιτία ο λόγος του Σαίξπηρ να γίνει πιο επίκαιρος στα αυτιά των θεατών από ποτέ.
Το κείμενο σε εκπλήσσει διαρκώς και μοιάζει να γράφετε σήμερα στις μέρες που ζούμε με αποκορύφωμα τον τελευταίο μονόλογο για τις γυναίκες της Αιμιλίας, δια στόματος Μυρτώς Αλικάκη.
“Ε, έχουμε κι εμείς κάποια χολή. Κι αν είμαστε καλές, έχει η καρδιά μας και κάποιαν εκδίκηση. Οι άντρες μας, κυρά μου, πρέπει να ξέρουν ότι και οι γυναίκες τους αισθάνονται σαν άνθρωποι: Βλέπουν, οσμίζονται, έχουν κι αυτές γλώσσα για να νιώθουν τη γλύκα και την πίκρα, το ίδιο όπως και οι άντρες τους. Και τι γυρεύουν σαν πηγαίνουν με άλλες; ∆ιασκέδαση; Νομίζω, ναι. Τους σπρώχνει σ’ αυτό η επιθυμία; Έτσι θαρρώ. Είναι η αδυναμία που τους πλανά; Κι αυτό νομίζω. Και τάχα δεν έχουμε επιθυμίες, ή πόθο για διασκέδαση, ή αδυναμίες κι εμείς, όπως και οι άντρες; Γι’ αυτό λοιπόν ας φέρονται καλά· αλλιώς ας ξέρουν πως όταν σε λάθη πέφτουμε εμείς, αυτοί μας έχουν μάθει.”
Το χειροκρότημα στο τέλος (από τα πιο δυνατά που έχουν ακουστεί σε παράσταση) σηματοδοτεί την πιο ενθαρρυντική έναρξη που θα μπορούσε να έχει το ταξίδι μιας παράστασης που πρόκειται να γυρίσει όλη την Ελλάδα το φετινό Καλοκαίρι.
Επόμενη στάση 29 και 30 Ιουνίου στην Πάτρα, στο Εργοστάσιο Τέχνης.
Ταυτότητα Παράστασης
Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης
Διασκευή: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης – Μανώλης Δούνιας
Πρωτότυπη Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Σύλληψη σκηνικού χώρου: Αιμίλιος Χειλάκης
Διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Κατερίνα Χάρου
Κοστούμια: Makis Tselios Atelier
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός Σκηνοθετών: Νίκος Τσιμάρας
Αγωγή Λόγου: Ηλίας Παπαθανασίου
ΔΙΑΝΟΜΗ
Οθέλλος: Γιάννης Μπέζος
Ιάγος: Αιμίλιος Χειλάκης
Αιμιλία: Μυρτώ Αλικάκη
Βραβάντιος: Κώστας Κορωναίος
Κάσσιος: Αλέξανδρος Βάρθης
Δυσδαιμόνα: Μάιρα Γραβάνη
Ροδρίγος: Κωνσταντίνος Γαβαλάς
Μοντάνος: Κρις Ραντάνοφ
Δόγης: Μανώλης Δούνιας
Μπιάνκα: Ελευθερία Κοντογεώργη
Λουδοβίκος: Νίκος Τσιμάρας
