Ούτε «στου Λαµπρόπουλου» ούτε στο NotosCom. Οι επόµενοι µήνες θα δείξουν αν και πού θα είναι το νέο ραντεβού των καταναλωτών, αφού το ιστορικό πολυκατάστηµα στη συµβολή των οδών Αιόλου και Σταδίου διακόπτει επισήµως από σήµερα τη λειτουργία του, επισφραγίζοντας το προαναγγελθέν τέλος εποχής για ένα από τα πιο ιστορικά εµπορικά καταστήµατα του κέντρου της Αθήνας. Εγκαταστάθηκε στην Οµόνοια στην αυγή του 20ού αιώνα, το 1913, και έµελλε να κατεβάσει ρολά 113 χρόνια µετά, έχοντας διαγράψει έναν πλήρη κύκλο µεγάλων επιτυχιών και αποτυχιών στον εµπορικό στίβο της χώρας.
Το ιστορικό πολυκατάστηµα, που επί δεκαετίες αποτέλεσε σηµείο αναφοράς για τους Αθηναίους, ιδιαίτερα στη µεταπολεµική περίοδο, όταν η Οµόνοια και οι γύρω δρόµοι αποτελούσαν έναν από τους βασικούς εµπορικούς πυρήνες της πόλης, περνά και ουσιαστικά στα χέρια της εταιρείας Dimand, η οποία το απέκτησε από την Τράπεζα Πειραιώς και πλέον καλείται να αποφασίσει ποια θα είναι η επόµενη χρήση. Ξενοδοχείο; Γραφεία; Κατοικίες; Νέο πολυκατάστηµα; Συνδυασµός χρήσεων;
Ρεπορτάζ του powergame.gr καταγράφει τις τελευταίες ώρες ζωής του διάσηµου στο παρελθόν πολυκαταστήµατος. Γνωστά brands έχουν ήδη διακόψει τη λειτουργία τους, τα ράφια είναι άδεια ή µισοάδεια, µακριά από την εικόνα και τις άλλοτε ένδοξες ηµέρες, και οι ιδιοκτήτες του ακινήτου κοιτούν την επόµενη µέρα.
Αποζημιώσεις για τους εργαζόμενους και πρόσθετες παροχές
Για τους εργαζόµενους που αποχωρούν έχουν προβλεφθεί πρόσθετες παροχές πέραν της προβλεπόµενης αποζηµίωσης, µε διαφοροποιήσεις ανάλογα µε την ηλικία και την προϋπηρεσία. Οι εργαζόµενοι ηλικίας άνω των 58 ετών, ανεξαρτήτως προϋπηρεσίας, θα λάβουν πρόσθετη παροχή που συνδέεται και µε την αναγνώριση πλασµατικών ετών, όπου αυτά υπήρχαν. Για όσους παρέµειναν µέχρι την ολοκλήρωση της λειτουργίας του καταστήµατος προβλέπεται επιπλέον ένας µισθός καθώς και συµµετοχή 3% επί του τζίρου των µηνών Ιουλίου και Αυγούστου (και ορισµένων ηµερών του Ιουνίου), ποσό που υπολογίζεται περίπου στα 1.200 ευρώ.
Για εργαζόµενους µε περισσότερα από 25 χρόνια προϋπηρεσίας προβλέφθηκε η αναγνώριση έως και δύο πλασµατικών ετών, ενώ για όσους παρέµειναν µέχρι το τέλος προστέθηκαν ο επιπλέον µισθός και η συµµετοχή 3% επί του τζίρου.
Από το 1901 και σταδιακά τα επόµενα χρόνια ο Ξενοφών Λαµπρόπουλος ίδρυσε µαζί µε τα αδέλφια του και ανέπτυξε την εµπορική επιχείρηση, στεγάζοντάς την αρχικά σε ένα υπόγειο στη γωνία των οδών Αιόλου και Λυκούργου Το 1913 το κατάστηµα µεταφέρθηκε στο κτίριο που βρίσκεται στη συµβολή των οδών Αιόλου και Σταδίου, ενώ µε την πάροδο των ετών η επιχείρηση συνέχισε να αναπτύσσεται και επεκτάθηκε σε ιδιόκτητα νεοκλασικά ακίνητα επί των οδών Αιόλου και Λυκούργου, δηµιουργώντας ένα εµπορικό συγκρότηµα που µε την πάροδο των δεκαετιών εξελίχθηκε σε ένα από τα µεγαλύτερα της πρωτεύουσας. Ήταν κυρίως κατά τις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80, όµως, όταν ο «Λαµπρόπουλος» έγινε πραγµατικό συνώνυµο του µεγάλου πολυκαταστήµατος. Για πολλές γενιές Αθηναίων, η φράση «στου Λαµπρόπουλου» αρκούσε για να προσδιορίσει όχι µόνο έναν εµπορικό προορισµό αλλά και ένα σηµείο συνάντησης στο κέντρο της πόλης.
Το πολυκατάστηµα αποτέλεσε µέρος της κοινωνικής και καταναλωτικής ζωής της Αθήνας, σε µια εποχή κατά την οποία το κέντρο της πρωτεύουσας αποτελούσε τον βασικό εµπορικό πόλο της πόλης.
Στο χρηματιστήριο
Το 1927 η εταιρεία µετατράπηκε σε ανώνυµη εταιρεία, ενώ αργότερα ακολούθησε και η εισαγωγή της στο χρηµατιστήριο. Το όνοµα «Λαµπρόπουλος» πέρασε έτσι από τη σφαίρα µιας οικογενειακής εµπορικής επιχείρησης σε εκείνη µιας µεγάλης οργανωµένης εταιρείας λιανικής.
Ο όµιλος συνδέθηκε και µε τη δισκογραφία µέσω της Columbia – Αφοί Λαµπρόπουλοι, ενώ το ίδιο το πολυκατάστηµα υπήρξε από τους χώρους που εισήγαγαν στην ελληνική αγορά τη λογική των «shop in shops», φιλοξενώντας επώνυµες µάρκες και ακολουθώντας τις διεθνείς τάσεις στο οργανωµένο λιανεµπόριο.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 η ιστορική επιχείρηση πέρασε στον Όµιλο Παπαέλληνα. Το 2001 το κατάστηµα επανασυστήθηκε στην αγορά ως «Notos Galleries Λαµπρόπουλος», σηµατοδοτώντας µία νέα προσπάθεια να διατηρηθεί η εµπορική παρουσία του ιστορικού σηµείου υπό ένα διαφορετικό επιχειρηµατικό µοντέλο.
Ωστόσο, η αλλαγή της εµπορικής ταυτότητας δεν µπορούσε να ανακόψει τις ευρύτερες µεταβολές που είχαν ήδη αρχίσει να συντελούνται στο κέντρο της Αθήνας. Η ανάπτυξη νέων εµπορικών πόλων, η µετατόπιση της καταναλωτικής δραστηριότητας προς άλλες περιοχές, η άνοδος των εµπορικών κέντρων και αργότερα η επιτάχυνση του ηλεκτρονικού εµπορίου άλλαξαν δραστικά το περιβάλλον µέσα στο οποίο λειτουργούσαν τα παραδοσιακά πολυκαταστήµατα.
Δημοσιεύθηκε στην «Απογευματινή».
