Ένας γαιοκτήμονας στη Γη του Πυρός βάζει τρεις άντρες να ανοίξουν μια «ασφαλή διαδρομή» διαμέσου των εδαφών των ιθαγενών σε αυτόν τον απειλητικό κλονισμό της αποικιοκρατίας και των ρεβιζιονιστών της. Κι όμως η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τα Αμερικάνικα «ξαδέρφια» της. Έχει μία μυρωδιά από παλιό ιταλικό σπαγγέτι γουέστερν.
Από την βροντερή παρτιτούρα του soundtrack, που μερικές φορές ακούγεται σαν κάποιος να διαλύει μια ορχήστρα με ένα σφυρί, και τα τεράστια, τρομακτικά, κόκκινα γράμματα του αίματος των ενδιάμεσων τίτλων, μέχρι τη γροθιά της εναρκτήριας σκηνής, η βία, ή η απειλή της, ελλοχεύει σε κάθε καρέ αυτού του τρομερού ντεμπούτου του Felipe Gálvez Haberle.
Είχαμε καιρό να δούμε ένα ανάλογο western και μας χαροποιεί το γεγονός πως βγαίνουν τέτοιες εναλλακτικές παραγωγές τελευταία, για να ξεφεύγουμε λίγο από την βιομηχανοποιημένη εικονοποιία του Xόλυγουντ.
Βασίζεται σε αληθινά γεγονότα
Ξεκινώντας το 1901 στην απέραντη έρημο της Γης του Πυρός στη Χιλή, αυτή η ισπανόφωνη και αγγλόφωνη ταινία βασίζεται εν μέρει σε αληθινά γεγονότα – συμπεριλαμβανομένων πολλαπλών σφαγών των ιθαγενών Selk’nam από λευκούς αποίκους – και εξερευνά μια ζοφερή περίοδο στη Χιλή. Ένα αποικιακό παρελθόν που ποτέ δεν έχει καταγραφεί από στα ιστορικά βιβλία της χώρας. Η Ιστορία συχνά «αποστρέφει το βλέμμα» από τέτοιου είδους ιστορίες γιατί είναι υπερβολικά αιματηρές και δεν συμφέρουν κανέναν.
