Βαρύ πένθος σκόρπισε στην τοπική κοινωνία της Πάτρας και στην οικογένεια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού η είδηση του θανάτου του Νίκου Ορφανού, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από μια γενναία και πολύχρονη μάχη με ανίατη ασθένεια.
Ο Νίκος Ορφανός υπήρξε ένας άνθρωπος-σύμβολο που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στην προσφορά, την αλληλεγγύη και τον συνάνθρωπο, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη ανθρωπιάς.
Μια ζωή γαλουχημένη με τον εθελοντισμό
Η σχέση του με τον Ερυθρό Σταυρό ήταν καρμική και ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, καθώς ο πατέρας του, Παναγιώτης Ορφανός, ήταν υπεύθυνος της Υπηρεσίας Ασθενοφόρων του Ερυθρού Σταυρού Πατρών και εκπαιδευτής στη Σχολή Σαμαρειτών.
Σε ηλικία μόλις 18 ετών ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του, ενώ μετά τη στρατιωτική του θητεία ανέλαβε τη Σχολή Σαμαρειτών και Διασωστών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα, συμβάλλοντας καθοριστικά στην εξάπλωσή της.
Σταθμός στην πορεία του υπήρξε το 1986, όταν μετά τον καταστροφικό σεισμό της Καλαμάτας ίδρυσε την πρώτη οργανωμένη Ομάδα Διάσωσης στην Ελλάδα, θέτοντας τα θεμέλια της σύγχρονης εθελοντικής διάσωσης στη χώρα μας.
Στην πρώτη γραμμή των παγκόσμιων ανθρωπιστικών αποστολών
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής του έφθασε στον ανώτατο βαθμό του Διευθυντή και Τομεάρχη της Διεύθυνσης Σώματος Σαμαρειτών, Διασωστών και Ναυαγοσωστών.
Η παρουσία του ήταν διαρκής σε κάθε μεγάλη φυσική καταστροφή και πολεμική σύρραξη των τελευταίων δεκαετιών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Βρέθηκε στην πρώτη γραμμή:
Στους φονικούς σεισμούς της Τουρκίας
Σε ανθρωπιστικές αποστολές στη Γεωργία και την πρώην Γιουγκοσλαβία
Στη Σρι Λάνκα μετά το καταστροφικό τσουνάμι.
Για τη συνολική του προσφορά τιμήθηκε επανειλημμένα από όλους τους προέδρους του ΕΕΣ, καθώς και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πριν από τη συνταξιοδότησή του το 2011.
Η αγάπη για τον αθλητισμό και την οικογένειά του
Παράλληλα με την κοινωνική του δράση, διακρίθηκε στον χώρο του αθλητισμού ως διεθνής διαιτητής πυγμαχίας, ενώ για πολλά χρόνια δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά και στον χώρο της εστίασης, αφήνοντας παντού το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα ήθους.
Πάνω απ’ όλα όμως, υπήρξε ένας αφοσιωμένος οικογενειάρχης. Ευτύχησε να δει τις αγαπημένες του κόρες, Αλεξάνδρα και Ελένη, να ακολουθούν τα βήματά του στον Ερυθρό Σταυρό. Στις δύσκολες στιγμές της ασθένειάς του, οι κόρες του και η αδελφή του, Βάσω, στάθηκαν ακούραστα στο πλευρό του μέχρι την τελευταία του πνοή.
Η Πάτρα και ο εθελοντισμός αποχαιρετούν έναν σπουδαίο άνθρωπο που έκανε έργο ζωής το να σώζει ζωές.
