Δυνατά γέλια, ένας λυγμός, τρυφερότητα, ανυπομονησία, ευγνωμοσύνη, περιέργεια, αναπόληση, ανοιχτοσύνη. Ο διεθνής εικαστικός Κωνσταντίνος Κακανιάς μάς οδηγεί στην αναδρομική του έκθεση που εγκαινιάζεται στις 23 Οκτωβρίου. Μας οδηγεί στον λαβύρινθο του μυαλού και των σωθικών του.
Πέντε φιγούρες παγωμένες στον χρόνο, αγαλματάκια ακούνητα και αμίλητα, ποζάρουν ντυμένα με μια κομψή εκκεντρικότητα πάνω σε βάθρα στερεωμένα στην μετόπη του Παρθενώνα. Κοιτώ τον μεγάλο φωτεινό πίνακα του Κωνσταντίνου Κακανιά, πλάι στο παράθυρο που βλέπει σε χαμηλά παλιά σπίτια του Κεραμεικού, στην γκαλερί της Ρεβέκκας Καμχή όπου πραγματοποιείται η αναδρομική έκθεση του δημιουργού με τίτλο «Θεϊκή Διαταραχή Προσωπικότητας».
«Ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που θέλω να δω πριν αποχωρήσω από τη ζωή είναι να επιστρέψουν τα Γλυπτά στην Αθήνα», μου λέει ο Κωνσταντίνος Κακανιάς καθώς καθόμαστε δίπλα στον πίνακα, τέμπερα σε χαρτί, χωρίς τίτλο, διαστάσεων 1,12 επί 1.53 μέτρων.
Θα έκανα τα πάντα για να επιστρέψουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα
«Θα γινόσουν δηλαδή πρεσβευτής στην προσπάθεια επανένωσης των Γλυπτών;» τον ρωτάω. Και αυτός ο ψηλός, τόσο γοητευτικός άνδρας, που πάντα νομίζεις ότι σου μιλάει με το χέρι στην καρδιά, απαντά ακαριαία. «Θα έκανα τα πάντα. Θα δενόμουν, αλλά ποτέ δεν θα έβαζα τον εαυτό μου μέσα στην σάλα των Γλυπτών. Ξέρεις, γράφω γράμματα συνέχεια, τα στέλνω στο ΔΣ του Βρετανικού Μουσείου. Σε όλα τα μέλη. Τους λέω μεταξύ άλλων ότι όταν είδα για πρώτη φορά τα Γλυπτά του Παρθενώνα στο Μουσείο έπαθα σοκ. Ήμουν 12 ετών. Μερικοί μου απαντάνε πολύ ευγενικά, λέγοντας ότι κατανοούν τα συναισθήματά μου».
Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να κατανοήσει κανείς πλήρως τον συναισθηματικό κόσμο του Κωνσταντίνου Κακανιά, καθώς αυτός αποτελεί στην ουσία έναν βυθό που αναβλύζει διαρκώς λέξεις αλλά κυρίως χειρονομίες πάνω στο χαρτί. Έχει καταλάβει τους χώρους της γκαλερί της Ρεβέκκας Καμχή, αλλά νομίζω ότι θα μπορούσε να απλωθεί στους τοίχους δεκάδων κτιρίων και να δώσει μία σπονδυλωτή αφήγηση που συγκλονίζει με την εντιμότητα του Κακανιά να μιλάει για τα βάσανα, τις ανησυχίες, τα όνειρα, τις εκπλήξεις, τις χαρές και τις αγάπες του. Χωρίς κανέναν φόβο να εκτεθεί.
Αρχίζει να μιλάει για την συνεργασία που έχει εδώ και 30 χρόνια με την Ρεβέκκα Καμχή και την φιλία τους που κρατάει 40 χρόνια και η φωνή του σπάει, βγάζει τα γυαλιά, σκύβει το κεφάλι, αυτό το μεγάλο σώμα μοιάζει να κουλουριάζεται στην καρέκλα σχεδόν σαν σε εμβρυακή στάση. «Η Ρεβέκκα μου έχει αλλάξει τη ζωή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν ξέρω τι θα είχα κάνει στη ζωή μου χωρίς την Ρεββέκα. Συγνώμη που συγκινούμαι, αλλά συγκινούμαι πολύ εύκολα»
Στο μυαλό, στα σωθικά, του Κακανιά
Η αναδρομική του δεν στέκεται σε αυτό που τον έκανε τόσο διάσημο, στην γουορχολικής προβολής Κυρία Τεπενδρή. Πάει βαθιά μέσα σε αυτό που πραγματικά είναι. Σε αυτό που κυρίως είναι. Η αρχιτέκτων Κατερίνα Αποστόλου του Αka-Apostolou Colakis architects διαμόρφωσε τον χώρο της έκθεσης με έναν τρόπο ιδιοφυή. Σαν να περπατάμε μέσα στον εγκεφαλικό αλλά και σπλαχνικό λαβύρινθο του Κακανιά.
