Δύο καταφύγια είχαν κατασκευάσει οι ναζί στην περιοχή Θεριανό της Πάτρας κατά τη διάρκεια της Κατοχής και η είσοδος του ενός (του μεγαλύτερου σύμφωνα με τις εκτιμήσεις όσων γνωρίζουν) αποκαλύφθηκε πλήρως μετά τις περσινές πυρκαγιές.
Η «Πολιτεία» παρουσιάζει φωτογραφίες – ντοκουμέντο από το εσωτερικό του καταφυγίου, το οποίο φαίνεται να ξεκινά από τη ΒΙΠΕ Πατρών και να καταλήγει στην περιοχή των Καμινίων, όπου μπορεί να συναντήσει κανείς την είσοδό του. Δεν είναι βέβαιο αν το συγκεκριμένο καταφύγιο διαθέτει άλλη είσοδο σε όλο το γεωγραφικό πλάτος στο οποίο εκτείνεται, ούτε αν διαθέτει έξοδο σε κάποιο άλλο σημείο πίσω από τον λόφο τον οποίο φαίνεται να διασχίζει.
ΔΕΝ ΤΟ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΕΥΚΟΛΑ
Το σημείο όπου βρίσκεται η είσοδος είναι δύσβατο και «αδύνατο να το εντοπίσει ο οποιοσδήποτε», όπως λένε στην «Πολιτεία» οι πρώτοι εξερευνητές του, οι οποίοι δεν το ανακάλυψαν τυχαία αλλά επειδή γνώριζαν κατά προσέγγιση τη θέση της εισόδου έπειτα από πολλή έρευνα και ενασχόληση με το θέμα.
Ήξεραν δηλαδή επί χρόνια την ύπαρξη του καταφυγίου και πού στο… περίπου έπρεπε να είναι η είσοδός του, αλλά ποτέ δεν στάθηκε εφικτός ο εντοπισμός της. Κάτι που όμως συνέβη πέρυσι, όταν έγιναν στάχτη τα δέντρα και η πυκνή βλάστηση που την κάλυπταν, με αποτέλεσμα το τεχνητό άνοιγμα στο βουνό να γίνει ορατό στο γυμνό μάτι.
ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ
Στην περιοχή του Θεριανού υπήρχε και δεύτερο καταφύγιο των ναζί σκαμμένο μέσα στον λόφο, μικρότερης όμως έκτασης και πλήρως εξερευνημένο. Διαθέτει είσοδο και έξοδο, ενώ είναι κτισμένο σε σχήμα «Π» με διαστάσεις 30 – 50 – 30 μέτρα.
Αυτό που είναι γνωστό από όσα έχουν διαδοθεί μετά τον πόλεμο και πέρασαν από γενιά σε γενιά, ήταν ότι επειδή οι ναζί διέθεταν διοικητήριο και ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή, φοβούμενοι πιθανή επίθεση από τους αντάρτες, είχαν κατασκευάσει τα καταφύγια αφενός για να τα χρησιμοποιήσουν για την προφύλαξή τους και αφετέρου ως ορμητήρια για αντεπίθεση.
Α. ΓΚΟΥΝΤΑΝΗΣ: «Περπάτησα για όση απόσταση ένιωθα ασφαλής»
Ο άνθρωπος που τράβηξε τις φωτογραφίες που δημοσιεύει σήμερα η «Πολιτεία», ο δάσκαλος κ. Άγγελος Γκουντάντης, είναι ένας από εκείνους που μπήκαν στο καταφύγιο και, όπως δηλώνει στην εφημερίδα, δεν μπόρεσε να περπατήσει πέρα από μια πρώτη απόσταση των 500 μέτρων.
«Περπάτησα για όση απόσταση ένιωθα ασφαλής και είχα σίγουρη τη διέξοδό μου σε περίπτωση ανάγκης. Προτίμησα να μην προχωρήσω πιο μέσα, φοβούμενος για το ποιοι κίνδυνοι μπορεί να ελλοχεύουν».
Από το γεγονός όμως ότι καλύφθηκαν ήδη τα πρώτα 500 μέτρα, σε συνδυασμό με τις ιστορίες που υπάρχουν για αυτό το καταφύγιο και διαδόθηκαν στόμα με στόμα μετά τον πόλεμο, προκύπτει το συμπέρασμα πως πρόκειται για μια μεγάλων διαστάσεων κατασκευή, που όπως επισημαίνει και ο κ. Γκουντάνης: «πρέπει να κεντρίσει το ενδιαφέρον της Εφορείας Νεοτέρων Μνημείων ή όποιου άλλου αρμόδιου Φορέα ή Οργανισμού της Πολιτείας, έτσι ώστε να εξερευνηθεί πλήρως και να αναδειχθεί στον βαθμό που επιβάλλει η ιστορικότητά του».
ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ
Αυτό που επισημαίνουν όσοι γνωρίζουν ή εξερεύνησαν τον χώρο σε ένα πρώτο του τμήμα, είναι ότι πρόκειται για μια σήραγγα οριζόντιας κατασκευής στο έδαφος και όχι κάθετης. Δεν υπάρχουν δηλαδή επίπεδα προς το υπέδαφος ή προς τα πάνω. Με άλλα λόγια, πρόκειται για ένα άνοιγμα που οι Γερμανοί έσκαψαν στο βουνό προχωρώντας στο εσωτερικό του σε όσο μεγαλύτερη απόσταση μπορούσαν. Μια απόσταση που ακόμα και σήμερα παραμένει ανεξερεύνητη και ουδείς γνωρίζει το μήκος της, όπως επίσης και αν στο πιο μέσα τμήμα υπάρχουν διακλαδώσεις ή όχι.
Παράλληλα, επιβάλλεται η άμεση εμπλοκή των αρμόδιων υπηρεσιών με σκοπό την περιφρούρηση, ώστε να αποτραπούν επίδοξοι ερασιτέχνες ερευνητές, αφού η είσοδος σε τέτοιους χώρους χωρίς ειδικό εξοπλισμό και έγκριση εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ασφάλεια.
ΠΗΓΗ: Εφημερίδα “ΠΟΛΙΤΕΙΑ”
