Το τρένο του ’82 πήγαινε. Το ηλεκτρικό του 2018 ακόμη περιμένει!!

Αύγουστος 2018: είχε εξαγγελθεί ότι το ηλεκτροκίνητο τρένο θα έφτανε στο Ξυλόκαστρο.

Πέρασαν άλλα οκτώ χρόνια.

Σήμερα, Σεπτέμβριος 2026: στο Κιάτο κατεβαίνεις από το ηλεκτρικό τρένο και μπαίνεις σε ντιζελοκίνητο με το οποίο μπορείς να φτάσεις μέχρι το Αίγιο.

Το τρένο είναι το πιο οικολογικό μηχανοκίνητο μέσο που έχουμε στην ξηρά, όταν είναι γεμάτο και ηλεκτροκίνητο.

Αλλά η οικολογία δεν μπαίνει με δελτίο Τύπου. Μπαίνει με ρεύμα στους υποσταθμούς Ξυλοκάστρου και Αιγίου, χωρίς αλλαγή μηχανής, με συχνότητα που κερδίζει τον αυτοκινητόδρομο, και με γραμμή που φτάνει στην Πάτρα , όχι ως τον Ψαθόπυργο «και βλέπουμε».

Έκοψαν την παλιά γραμμή πριν τελειώσει η καινούργια. Έσπασαν το έργο σε δέκα εργολαβίες. Πέρασαν τρία χρόνια σε διαγωνισμό ηλεκτροκίνησης (2018–2021). Οι συμβάσεις σύνδεσης με τον ΑΔΜΗΕ υπογράφηκαν τον Ιανουάριο του 2025.

Και κάθε κυβέρνηση μετά το 2004 μέχρι σήμερα ανακοίνωνε ορίζοντα δύο-τριών ετών.

Φταίει ένα σύστημα που μετρά την πρόοδο σε εξαγγελίες και την παράδοση ως μια λεπτομέρεια.

Αν στο τέλος του 2026 φτάσει επιτέλους η ηλεκτροκίνητη γραμμή ως τη Ροδοδάφνη, θα είναι η πρώτη φορά

μετά το 2010

που ο ηλεκτρικός άξονας προχωρά δυτικά του Κιάτου. Μέχρι τότε, το οικολογικό τρένο στην Αιγιάλεια είναι αυτό που ήταν το ’82: υπόσχεση πάνω σε ράγες που δεν έχουν ρεύμα.

Από το 1982 μέχρι σήμερα η χώρα αντικατέστησε μια συνεχή (έστω παλιά και πετρελαιοκίνητη) γραμμή Αθήνα–Πάτρα με ένα ημιτελές σύγχρονο έργο.

Στο διάστημα αυτό ο δρόμος γέμισε αυτοκίνητα και λεωφορεία. Κάθε χρόνος καθυστέρησης της ηλεκτροκίνησης δυτικά του Κιάτου είναι ένας χρόνος που το οικολογικό επιχείρημα μένει ρητορικό