Ο Ρίτσαρντ Νίξον βιώνει μια αναπάντεχη δημοτικότητα, κερδίζοντας την αποδοχή ενός νεανικού κοινού που τον αναδεικνύει σε είδωλο υπό τους ρυθμούς της χιπ χοπ. Η παρουσία του ενισχύεται μέσα από καλαίσθητα βίντεο, ενώ η μορφή του κοσμεί αξεσουάρ όπως καπέλα και τσάντες, καθιστώντας τον σύμβολο μαχητικότητας για την αμερικανική Δεξιά. Το φαινόμενο, που έχει λάβει την ονομασία «Nixonmaxxing», υποδηλώνει, σύμφωνα με τον Economist, μια βαθύτερη μετατόπιση: οι συντηρητικοί της Gen Z αναζητούν πρότυπα πέρα από εκείνα που υιοθέτησαν οι προηγούμενες γενιές.
Ένας πρόεδρος προσαρμοσμένος στα κοινωνικά δίκτυα
Καταλυτικό ρόλο σε αυτή την επανεμφάνιση διαδραματίζει το ίδρυμα που φέρει το όνομά του. Οι millennials που το διαχειρίζονται μετατρέπουν το αρχειακό υλικό σε σύντομα, ελκυστικά βίντεο, ιδανικά για τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Στιγμιότυπα όπου ο πρώην πρόεδρος αναφέρεται στη Ρωσία ή στην αντιπαράθεσή του με τον Τζον Κένεντι συγκεντρώνουν εκατομμύρια προβολές, με τους χρήστες να εκφράζουν τον θαυμασμό τους για την πολιτική του οξυδέρκεια. Παράλληλα, η Προεδρική Βιβλιοθήκη του στην Καλιφόρνια κατέγραψε αύξηση της επισκεψιμότητας κατά 30% σε ετήσια βάση. Ωστόσο, το ενδιαφέρον δεν εστιάζει στις πολιτικές του επιτυχίες, όπως η ύφεση με τη Σοβιετική Ένωση ή η ίδρυση της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος. Αυτό που προσελκύει το κοινό είναι το προφίλ ενός σκληρού, συγκρουσιακού πολιτικού που αρνείται να καμφθεί μετά από κάθε αποτυχία.
Ο Νίξον ως προάγγελος του Τραμπ
Για ένα τμήμα της νεότερης Δεξιάς, η σύνδεση με τον Ντόναλντ Τραμπ φαντάζει φυσική. Και οι δύο ηγέτες παρουσιάζονται ως θύματα ενός εχθρικού Τύπου και ενός κατεστημένου που επιδιώκει την εξόντωσή τους μέσω συνεχών ερευνών. Ο συντηρητικός σχολιαστής Κρις Ρούφο υπογράμμισε σε ανάρτησή του στο X ότι η αναβίωση του Νίξον εστιάζει στο ήθος ενός αυτοδημιούργητου ανθρώπου που κατάφερε να κερδίσει 49 πολιτείες, εκπροσωπώντας τη «σιωπηλή πλειοψηφία». Στη δική του ερμηνεία, η πτώση του πρώην προέδρου αποδίδεται σε δράση του «βαθέος κράτους», μετατρέποντας το Watergate από σκάνδαλο εξουσίας σε αφήγημα πολιτικής δίωξης. Αντίστοιχες τάσεις παρατηρούνται και εντός της κυβέρνησης Τραμπ, με το υπουργείο Δικαιοσύνης να εξετάζει πιθανές παρατυπίες κατά την έρευνα του ειδικού εισαγγελέα για το Watergate. Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς, κατά την παρουσία του στη βιβλιοθήκη Νίξον τον Ιούνιο, υποστήριξε ότι μια ανάλογη υπόθεση σήμερα δεν θα είχε τη βαρύτητα να ανατρέψει μια προεδρία.
Η αμφισβήτηση του Ρόναλντ Ρίγκαν
Η νέα λατρεία για τον Νίξον λειτουργεί και ως αντίβαρο προς τον Ρόναλντ Ρίγκαν, ο οποίος για δεκαετίες αποτελούσε το αδιαμφισβήτητο πρότυπο των συντηρητικών. Οι αρχές του Ρίγκαν για τις ελεύθερες αγορές και τον παγκόσμιο ρόλο των ΗΠΑ φαίνεται να μην συμβαδίζουν με τις προτεραιότητες της Δεξιάς του MAGA. Ορισμένοι νεότεροι συντηρητικοί τον θεωρούν εκπρόσωπο μιας γενιάς υπεύθυνης για τα τρέχοντα προβλήματα της χώρας. Ο Κερτ Μιλς του American Conservative επισημαίνει στον Economist ότι πρόκειται για μια σύγκρουση γενεών: εφόσον ο Ρίγκαν θεωρείται «θεός» των baby boomers, η αμφισβήτησή του αποτελεί αναπόφευκτο βήμα για όσους θεωρούν ότι οι μεγαλύτεροι απέτυχαν. Ο Νίξον προβάλλει πλέον ως το σύμβολο της αντοχής και της διαρκούς επιστροφής. Αν και το Watergate παραμένει ιστορικό γεγονός, η αλλαγή στο πολιτικό γούστο της Δεξιάς είναι εμφανής: ο πρόεδρος που κάποτε αποτελούσε παράδειγμα προς αποφυγήν, μετατρέπεται σε πρότυπο μαχητικότητας.
