Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στο γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κτιριακού αποθέματος στη χώρα είναι παλιό, καθώς κατασκευάστηκε πριν από τη θέσπιση σύγχρονων απαιτήσεων θερμικής προστασίας, σε μια εποχή που η σχετική πρόνοια δεν αποτελούσε βασική παράμετρο σχεδιασμού. Σήμερα, υπό το βάρος της κλιματικής αλλαγής, η άνοδος της θερμοκρασίας, η συχνότερη εμφάνιση και η μεγαλύτερη διάρκεια των καυσώνων, σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ελληνικού αστικού περιβάλλοντος, επιδεινώνουν δραματικά τις συνθήκες διαβίωσης μέσα στην κατοικία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πλειονότητα των κατοικιών, οι εσωτερικές θερμοκρασίες υπερβαίνουν για μεγάλο μέρος του καλοκαιριού το ανώτατο όριο θερμικής άνεσης των 25°C. Οι μέσες τιμές κυμαίνονται συχνά μεταξύ 28°C και 31°C, ενώ οι μέγιστες φτάνουν ή ακόμα και ξεπερνούν τους 34–38°C. Οι μεγαλύτερες αποκλίσεις από τα όρια άνεσης καταγράφονται σε μεγάλες αστικές περιοχές, όπως η Αθήνα και η Πάτρα, την ώρα που πιο ήπιες διακυμάνσεις παρατηρούνται σε περιοχές με χαμηλότερα θερμικά φορτία, όπως η Κοζάνη.